فقط بهشت زیر پای مادران است؟
چند جلسه پیش سر کلاس دکتر فاضلی بحث جالبی مطرح شد که بی مناسبت با این ایام نیست.(مطلب زیر بخشی اش مربوط به کلاس و بخشی اش تفکرات شخصی ام است)
تا حالا فکر کردیم که چرا روز زن داریم؟روز کارگر و روز مستضعفان داریم؟ چرا روز سرمایه دار نداریم؟ چرا روزی به اسم قاضی و رهبر (یا درکل هر صاحب قدرت دیگه ) نداریم؟
شاید یکی از جواب هاش این باشه که سرمایه دار و هر صاحب قدرتی کل سال رو به اسم خودشون دارند و نیازی به یک روز – اون هم به طور نمادین – ندارند.
و در عین حال یه گروههایی هم وجود دارن که زیر نفوذ این صاحبان قدرت هستند و باید بمونند تا منافع قدرتمندان تامین بشه. پس برای اینکه صداشون در نیاد و تحرک اضافه ای در جهت احقاق حقوقشون نکنند شاید کم هزینه ترین و راحت ترین کار همین اختصاص یک روز نمادین برای اونها باشه تا احساس کنند که همه توی این روز به یاد اونها و زحمات اونها هستند و این چرخه ی قدرت (به نفع صاحب قدرت )همچنان بچرخه و نقشهای قبلی با رضایت باز تولید بشه.
پی نوشت 1-اگر مدام توی گوشمون خونده میشه که بهشت زیر پای مادران است -که هست!- باید حواسمون باشه که در ازای یه شاخه گل یه باغ گل رو واگذار نکنیم.
پی نوشت2-واقعا برای توجه و تفکر درباره ی زندگی همچین شخصیت بزرگی مثل حضرت زهرا(س) –که بر خلاف اون چیزی که به ما نشون میدن اصلا منفعل نبوده بلکه یکی از بهترین الگوهای اجتماعی خونوادگی مذهبی و حتی انقلابی بوده- اختصاص یه روز کم نیست؟! که توی اون یه روز هم مدام بگیم دخت پیغمبر؛ همسر مولی ؛ام الحسنین!(توجه به ویژگی های انتصابی و نه برجستگی های شخصیتی)
